شهادت ثامن الائمه حضرت امام رضا (ع)

امام رضا(ع)از آغاز تولد تا زمان شهادت خويش با شش تن از خلفاى عباسى به نام‏هاى: منصور دوانقى، مهدى، هادى، هارون ‏الرشيد، امين و مأمون‏ عباسى معاصر بود و ايام امامت آن حضرت، مصادف بود با خلافت هارون، امين و مأمون. يكى از حساسترين مقطع زندگى امام رضا(ع)و حتى مهمترين مقطع امامت شيعيان، مسافرت اجبارى آن حضرت به خراسان و پذيرش ولايت‏عهدى مأمون ‏عباسى است، كه سرانجام، شهادت آن حضرت در همين مسافرت به وقوع پيوست.

ادامه نوشته

رحلت جانگداز پيامبر اسلام (ص)

آن حضرت در چهل سالگى به رسالت مبعوث گرديد. در آغاز به مدت سه سال به طور پنهان وسپس به مدت ده سال به طور آشكار در مكه معظمه، مردم را به توحيد و دين اسلام دعوت كرد. در اين راه، آزارهاى فراوان روحى و جسمى از معاندان و مشركان قريش تحمل كرد و سرآخر كه با توطئه آنان در قتل خود مواجه گرديد، ناچار به سوى مدينه )يثرب( مهاجرت نمود و اين شهر را پايگاه دعوت اسلام و تمركز مسلمانان قرار داد و نخستين پايه‏هاى حكومت اسلامى را در آن بنا نهاد. از آن پس به مدت ده سال در اين شهر مقدس اقامت گزيد و با انواع دشمنى‏ها و دسيسه‏هاى مشركان مكه و ساير طوايف و قبايل عربستان، مقابله كرد و بسيارى از آنان را به دين اسلام و راه روشن الهى هدايت‏گر شد و مناطق مهمى از سرزمين عربستان، همانند مكه معظمه، طائف، يمن و نواحى مسكونى شبه‏جزيره عربستان را در پوشش نظام حكومتى اسلامى قرار داد. 

ادامه نوشته

شهادت امام حسن ‏مجتبى (ع)

امام حسن(ع) بنا به روايت شيعه و اهل‏سنت، شبيه‏ترين انسان‏ها به رسول‏خدا(ص)بود و در اين باره گفته شده است: و كان الحسن اشبه النّاس برسول‏اللّه(ص)خلقاً و هَدياً وَ سؤدداً؛ حسن از جهت سيما، روش و رهبرى از همه بيشتر به رسول‏خدا(ص)شباهت داشت.(1) امام حسن(ع) پس از شهادت پدرش اميرمؤمنان على ‏بن ‏أبى ‏طالب(ع) در كوفه، با درخواست و بيعت ياران آن حضرت و اهالى كوفه، خلافت را پذيرفت و راه و روش عدالت‏پرور پدرش را تداوم بخشيد

ادامه نوشته

امامت و حج

فلسفه حج: قَالَ الرِّضَا(ع):إِنَّمَا أُمِرُوا بِالْحَجِّ لِعِلَّةِ الْوِفَادَةِ إِلَي اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ طَلَبِ الزِّيَادَةِ وَ الْخُرُوجِ مِنْ كُلِّ مَا اقْتَرَفَ الْعَبْدُ تَائِباً مِمَّا مَضَي مُسْتَأْنِفاً لِمَا يَسْتَقْبِلُ مَعَ مَا فِيهِ مِنْ إِخْرَاجِ الامْوَالِ وَ تَعَبِ الابْدَانِ وَ الاشْتِغَالِ عَنِ الاهْلِ وَ الْوَلَدِ وَ حَظْرِ النَّفْسِ عَنِ اللَّذَّاتِ شَاخِصاً فِي الْحَرِّ وَ الْبَرْدِ ثَابِتاً عَلَي ذَلِكَ دَائِماً مَعَ الْخُضُوعِ وَ الاسْتِكَانَةِ وَ التَّذَلُّلِ مَعَ مَا فِي ذَلِكَ لِجَمِيعِ الْخَلْقِ مِنَ الْمَنَافِعِ لِجَمِيعِ مَنْ فِي شَرْقِ الارْضِ وَ غَرْبِهَا وَ مَنْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ مِمَّنْ يَحُجُّ وَ مِمَّنْ لَمْ يَحُجَّ مِنْ بَيْنِ تَاجِرٍ وَ جَالِبٍ وَ بَائِعٍ وَ مُشْتَرٍ وَ كَاسِبٍ وَ مِسْكِينٍ وَ مُكَارٍ وَ فَقِيرٍ وَ قَضَاءِ حَوَائِجِ أَهْلِ الاطْرَافِ فِي الْمَوَاضِعِ الْمُمْكِنِ لَهُمُ الاجْتِمَاعُ فِيهِ مَعَ مَا فِيهِ مِنَ التَّفَقُّهِ وَ نَقْلِ أَخْبَارِ الائِمَّةِ (ع) إِلَي كُلِّ صُقْعٍ وَنَاحِيَة

ادامه نوشته

امام علي (ع) در قرآن

ادامه نوشته

مأخذ حديث از ديدگاه شيعه

ادامه نوشته

نمونه هاي دانش جانشين پيامبر

ادامه نوشته

اصطلاحات عرفانی3

ادامه نوشته

اصطلاحات عرفانی2

ادامه نوشته

اصطلاحات عرفانی1

ادامه نوشته

جوان‌ و جوانی‌ از دیدگاه‌ امام‌ علی‌(ع)

ادامه نوشته

رهبرى امام على[عليه السلام] از ديدگاه قرآن

ادامه نوشته

بعثت از ديدگاه اميرالمومنين (ع)

اگر خداي پاك مي‌خواست كه هنگام برانگيختن انبيا درب گنج‌هاي طلا، و معادن زر ناب، و باغ‌هاي بهشت‌گونه را برايشان بگشايد، و پرندگان و وحوش زمين را به فرمان ايشان درآورد انجام مي‌داد، ولي اگر آن‌گونه مي‌كرد آزمايش‌ها را موردي نبود و پاداش روز كيفر باطل مي‌شد و اخبار آسمان تباه مي‌گرديد و ثواب مبتلايان به سختي بر پذيرندگان دعوت انبيا تعلق نمي‌گرفت، و گروندگان در خور ثواب نيكوكاران نمي‌شدند و براي اسماء و لغات مفهومي نمي‌ماند.

ادامه نوشته

آزادى از ديدگاه امام على(ع)

على امير المؤمنين با خوارج در منتهى درجه آزادى و دموكراسى رفتار كرد.او خليفه است و آنها رعيتش،هر گونه اعمال سياستى برايش مقدور بود اما او زندانشان نكرد و شلاقشان نزد و حتى سهميه آنان را از بيت المال قطع نكرد،به آنها نيز همچون ساير افراد مى‏نگريست.اين مطلب در تاريخ زندگى على عجيب نيست اما چيزى است كه در دنيا كمتر نمونه دارد.آنها در همه جا در اظهار عقيده آزاد بودند و حضرت خودش و اصحابش با عقيده آزاد با آنان روبرو مى‏شدند و صحبت مى‏كردند،طرفين استدلال مى‏كردند،استدلال يكديگر را جواب مى‏گفتند.

ادامه نوشته

روز رستاخيز

1-  يا ايّها الناس، إنّما الدنيا دار مجاز و الآخرة دار قرار فخذوا من ممرّكم لمقرّكم، و لا تهتكوا أستاركم عند من يعلم أسراركم. 1-  اى مردم دنيا سراى گذر است و آخرت خانه قرار و ابدى پس از گذرگاه خويش براى سر منزل ابدى، توشه بگيريد و پرده خويش را پيش كسى كه به اسرارتان آگاه است، ندريد.

2-  من أصلح أمر آخرته، أصلح اللّه له أمر دنياه. 2-  كسى كه كار آخرتش را اصلاح كند، خداوند كار دنيايش را اصلاح خواهد كرد.

 

 

ادامه نوشته

? آيا ولايت فقيه همان ديكتاتوري صالحان نيست؟

 

? نخستين گام براي ارائه ي بحثي عادلانه و دقيق، تبيين مفاهيمِ به كار گرفته در شبهه ي فوق است. در غير اين صورت، راه براي مغالطه و انحراف از مسير مستقيم عقلاني و علمي باز خواهد شد. بدين منظور، در اوّلين گام، بايد ديكتاتوري را تعريف و ماهيت آن را معرّفي كنيم، آنگاه آن را با حكومت ولايي مقايسه كنيم و تفاوت ها يا احياناً تشابه هاي آن دو را استخراج نماييم.

 

 

ادامه نوشته

نوع نظام سياسي ولايت فقيه1

 

 

? آيا نظريّه ي ولايت فقيه، تنها نظريّه ي شكل حكومت ديني است؟

 

? براي يافتن پاسخ صحيح پرسش، نخست بايد تفسير خود را از حكومت ديني توضيح دهيم. تفسير ما از حكومت ديني مبتني بر مسائل اساسي و پيش فرض هاي مهمّي در رابطه با تبيين ارتباط دنيا و آخرت، رابطه ي دين و سياست، مسئله ي انتظار از دين و دين حدّاقلي و حدّاكثري است، كه بررسي هر يك از آنها با توجّه به پيچيدگي هايي كه دارد، از حوصله ي اين مجال بيرون است.

 

 

ادامه نوشته

امامت پس از علي (ع )

بعد از علي عليه السّلام هم باز ما وظيفه داريم دين را از كسي بياموزيم كه او از علي عليه السّلام آموخته و بدون كم و زياد هر چه را علي عليه السّلام از پيامبر صلّي اللّه عليه و آله فراگرفته ، او از علي عليه السّلام فرا گرفته باشد. و آن كس ‍ مسلما امام حسن عليه السّلام وامام حسين عليه السّلام هستند و بعد از آنها هم امام زين العابدين علي بن الحسين عليه السّلام تا برسد به امام دوازدهم حضرت مهدي منتظر حجة ابن الحسن (عج )؛ زيرا آنچه آنان به مردم مي گويند از روي حدس و گمان نبوده ، بلكه ((ابا عن جدٍ)) و ((خلفاً عن سلفٍ)) از رسول خدا صلّي اللّه عليه و آله نقل مي نمايند.

 

ادامه نوشته

معنی امامت2

امامت به معنى ولايت‏

امامت، درجه و مرتبه سومى دارد كه اوج مفهوم امامت است و كتابهاى شيعه پر است از اين مطلب، و وجه مشترك ميان تشيع و تصوف است. البته از اينكه مى‏گويم وجه مشترك، سوءتعبير نكنيد، چون ممكن است شما با حرفهاى مستشرقين در اين زمينه روبرو شويد كه مسأله را به همين شكل مطرح مى‏كنند. مسأله‏اى است كه در ميان عرفا شديداً مطرح است و در تشيع نيز از صدر اسلام مطرح بوده و من يادم هست كه كُرْبَن حدود ده سال پيش در مصاحبه‏اى كه با علامه طباطبايى داشت، از جمله سؤالاتى كه كرد اين بود كه اين مسأله را آيا شيعه از متصوفه گرفته‏اند يا متصوفه از شيعه؟ مى‏خواست بگويد از ايندو يكى از ديگرى گرفته است. علامه طباطبايى گفتند متصوفه از شيعه گرفته‏اند، براى اينكه اين مسأله از زمانى در ميان شيعه مطرح است كه هنوز تصوف صورتى به خود نگرفته بود و هنوز اين مسائل در ميان متصوفه مطرح نبود، بعدها اين مسأله در ميان متصوفه مطرح شده است. پس اگر بنا بشود كه از ايندو يكى از ديگرى گرفته باشد، بايد گفت متصوفه از شيعه گرفته‏اند.

ادامه نوشته

معنى امام‏1

 

كلمه «امام» يعنى پيشوا. كلمه «پيشوا» در فارسى، درست ترجمه تحت‏اللفظى كلمه «امام» است در عربى. خود كلمه «امام» يا «پيشوا» مفهوم مقدسى ندارد. پيشوا يعنى كسى كه پيشرو است، عده‏اى تابع و پيرو او هستند اعم از آنكه آن پيشوا عادل و راه‏يافته و درست‏رُو باشد يا باطل و گمراه باشد.

قرآن هم كلمه امام را در هر دو مورد اطلاق كرده است. در يك جا مى‏فرمايد: وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا «1» ما آنها را پيشوايان هادىِ به امر خودمان قرار داديم. در جاى ديگر مى‏گويد: أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ «2» پيشوايانى كه مردم را به سوى آتش مى‏خوانند. يا مثلًا درباره فرعون كلمه‏اى نظير كلمه امام را اطلاق كرده است: يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ «3» كه روز قيامت هم پيشاپيش قومش حركت مى‏كند.

ادامه نوشته